"Bieguni" - Olga Tokarczuk

 

Od razu na wstępie zaznaczę, że jest to opinia subiektywna, więc proszę nie liczyć, że będzie to profesjonalna i mocno ambitna opinia o książce autorki będącej laureatką Nagrody Nobla. 

"Bieguni" Olgi Tokarczuk to bardziej zbiór opowiadań niż powieść. Zbiór opowiadań skupiający się na wielu aspektach człowieka, ale również można śmiało stwierdzić, że jest to sama analiza człowieka, jego "anatomii", czyli czym się kieruje, co go napędza. A my czytelnicy mając "na tacy" wszystkie dane tej analizy, mamy za zadanie rozwiązać zagadkę kim jest człowiek, kim my jesteśmy. I to my już sami mamy sobie dopowiedzieć kim jesteśmy, kim jest drugi człowiek.

To moja pierwsza przeczytana w całości książka Olgi Tokarczuk. Po raz pierwszy próbowałam przeczytać "Księgi Jakubowe", ale wtedy po kilku stronach nie dałam rady. A że "Bieguni" otrzymałam w prezencie, czułam się więc zobowiązana do przeczytania. Jednak byłam miło zaskoczona, że książkę czyta mi się dobrze. Dlatego też czytałam, czytałam i czytałam. W pewnym momencie jednak poczułam pewien dyskomfort podczas czytania, ponieważ miałam wrażenie, że czytam, czytam i końca nie widać. Nie wiem czy był to efekt znudzenia książką, czy w pewnym momencie znudziły mnie niektóre historie, w każdym razie postanowiłam, że przyspieszę tempa. 

Po przeczytaniu tej książki mam mieszane uczucia, bo z jednej strony niektóre historie są bardzo ciekawe, z drugiej strony w pewnym momencie miałam już dość tej książki. Co wywołało efekt przyspieszenia czytania, przez co nie miałam jak delektować się w pełni lekturą. Dlatego też to już Wam czytelnicy pozostawiam decyzję o przeczytaniu tejże lektury.

Tytuł: Bieguni

Autor: Olga Tokarczuk

Wydawnictwo: Literackie

Miejsce i rok wydania: Kraków, 2019

Ilość stron: 460

Okładka: miękka

"Droga Jana" - Dorota Danielewicz

Przyznam, że książkę wybrałam z półki biblioteki tylko i wyłącznie z powodu tego, iż autorka nosi takie same imię jak ja. Wiem może i wybór zbyt banalny, ale po przeczytaniu książki, wybór nie wydaje się już taki oczywisty. 

Autorka książki - Dorota Danielewicz jest mamą dorosłego już Jana , który urodził się pozornie zdrowy. Przez pierwsze cztery lata rozwijał się prawidłowo - mówił, chodził, pięknie zjadał śniadanie, obiady i inne dania. Aż w pewnym momencie wszystkie te wyuczone rzeczy zaczęły chłopcu sprawiać trudność. Już nie potrafił dobrze chwytać kredki, łyżki, widelca, itp. I jak dowiadujemy się z treści książki, te zachowania zaczęto uważać za objaw nadopiekuńczości ze strony mamy, która zaczęła pilniej przyglądać się zachowaniom syna i pilnować, by w niektórych sytuacjach ingerować aby nie zrobił sobie i innym krzywdy. Co dla postronnych widzów wydawało się śmieszne i irytujące, dla mamy Jana zaczynała się walka o zrozumienie, co dolega jej synowi, który do tej pory funkcjonował bardzo dobrze. Jak się okazało po wielu miesiącach, Jan cierpi na rzadką chorobę, na którą choruje tylko 80 osób na całym świecie. Nazwa tejże choroby to galaktosialidoza. 

W swojej książce, mama Jana opisuje życie swojego syna oraz swoje jako tej, na której spoczął obowiązek opieki nad nim. Jest to życie wzlotów i upadków, szczególnie na początku jest takim życiem z częstymi upadkami. Kiedy to trzeba szukać przyczyn, uczyć się choroby syna i jak radzić sobie z otoczeniem, które albo stara się nie patrzeć na taką rodzinę, albo z powodu pewnych ograniczeń, pewne kontakty zaczynają się kruszyć. Niestety to jest naturalne zachowanie, kiedy nawet w rodzinie szczęśliwiej, towarzyskiej, dobrze funkcjonującej, dochodzi do zaburzenia, które będzie trwało dłuższy czas. Co dla rodziców, rodzeństwa jest początkowym utrudnieniem. Lecz wtedy można zobaczyć ilu ma się tych prawdziwych przyjaciół i kolegów. 

Czytając książkę Doroty Danielewicz nie ma się wrażenia, że ma Ona żal o chorobę syna, o zachowanie ludzi względem nich samych. Wyczuć można za to pokorę, radość z tych lekcji, które daje jej syn każdego dnia. Są to lekcje ważne, których w normalnych warunkach autorka jak i jej rodzina nie miała by okazji pobrać. Czy są to cenne lekcje? Często tak, bo dostrzega się coś, co w innym przypadku by się nie zauważyło. A i dla czytelnika mogą stać się czymś ważnym w lepszym poznawaniu świata. A szczególnie w lepszym zrozumieniu funkcjonowania rodzin z osobą niepełnosprawną.

Dziś Jan to już dorosły mężczyzna, poruszający się już głównie na wózku inwalidzkim, nie mogącym już zakomunikować swoich potrzeb, uczuć, a nawet opowiedzieć snów, które czasem są ważne w naszym życiu. Tak jak i ta książka jest ważna, aby móc lepiej poznać sytuację takich rodzin, ale i lepiej zrozumieć siebie, a szczególnie to, jak reagujemy na wszystko to co wg nas zaburza piękno tego świata. Dlatego też zachęcam Was do przeczytania tej książki, by móc lepiej poznać świat Jana, świat jego mamy Doroty oraz poznać i siebie. Jedynie czego może zabrakło w tej pozycji, to jak w całej tej sytuacji obecnie funkcjonują mąż i drugi syn autorki. Bo jest oczywiście zarys ich osób w tej książce, ale przyznam się, że pod tym względem czuję pewien niedosyt. Książkę polecam mimo pewnych niuansów, bo to jest piękna lekcja o pokorze, cierpliwości, o miłości nie znającej granic. 

Tytuł: Droga Jana

Autor: Dorota Danielewicz

Wydawnictwo: Literackie

Miejsce i rok wydania: Kraków, 2020

Ilość stron:  256

Okładka: miękka

"Herriott Street 29" - John Hutton

Książka znaleziona przypadkowo gdzieś w czeluściach, mająca trafić na makulaturę, ale na szczęście dla mnie, uratowana - przeze mnie, jak parę innych jeszcze książek. 

Herriott Street 29 to adres, przy którym dokonuje się zbrodnia, o którą zostaje posądzony mąż ofiary - Wilfried Rimmer. Mężczyzna ten został skazany na karę śmierci, ponieważ jego zachowanie na sali sądowej świadczyło o jego winie. A jakie zachowanie? Był spokojny w czasie rozpraw, miał na wszystko odpowiedź, a jego alibi wg wszystkich jest słabe... I co z tego, że w tym czasie gdy jego żona była mordowana, był widziany gdzie indziej? To jeszcze nie dowód... Czy jednak Wilfried zabił swoją żonę? Odpowiedź na to pytanie próbuje znaleźć po kilkunastu latach dziennikarz, którego zainteresowała ta historia i postanowił zrobić wywiad z Beatrice - siostrą ofiary. Podczas wywiadu towarzyszy im Herbert, mąż Beatrice. Czy dziennikarzowi uda się znaleźć prawdę o wydarzeniach z przeszłości?

Zanurzając się w opowieść autorstwa Johna Huttona, sądziłam że będzie to historia skupiająca się wokół rozprawy, śledztwa w sprawie morderstwa z punktu widzenia sądu, policji, itp. Jednakże okazuje się, że wszystko to zostaje zbadane przez dziennikarza kilkanaście lat później, a "świadkami" jego dziennikarskiego śledztwa będzie małżeństwo Beatrice i Herbert Naismith, blisko spokrewnione z Florence Rimmer. Dużo mówiąca i starająca się zrehabilitować Wilfrieda, Beatrice w swoich wypowiedziach jest często naiwna i źle odczytująca intencje wydarzeń z przeszłości, często zirytowana sugestiami swojego rozmówcy. Jej mąż Herbert jest cichym świadkiem tej rozmowy, starającym się uczestniczyć jak najmniej w rozmowie, chowając się gdzieś w kącie, cieniu w swoim pokoju. Pozwala żonie na jej słowotok, nawet jeśli wydaje się naiwny i dziecinny. Nie stara się interweniować w toczącą się rozmowę, nawet wtedy gdy wychodzą na jaw wydarzenia, które nie zawsze są miłym wspomnieniem dla niego i jego żony. A zapytany o wydarzenia z przeszłości, odpowiada krótko, zwięźle i na temat, ale i jemu zdarzają się emocjonalne wypowiedzi gdy jest pod ostrzałem pytań dziennikarza. Rozmowa ze starszym małżeństwem nie wnosi nic nowego do dziennikarskiego śledztwa, wręcz upewnia go o winie skazanego. Lecz nie ujawnione wspomnienia dwójki bohaterów sprawiają, że prawda o morderstwie może okazać się zgoła inna niż wszyscy sądzili...

"Herriott Street 29" Johna Huttona to książka niezwykła, która wciąga nas w przeszłość wydarzeń powoli, by na końcu rozpalić nasze umysły i emocje do granic możliwości, gdy zostają ułożone wszystkie elementy układanki w jedną całość. To podróż w głąb psychiki człowieka, która wydaje się początkowo nudna, ale wraz z opisem wydarzeń, staje się podróżą niebezpieczną ale i interesującą. Duża w tym zasługa autora, który nie bawi się w barwne opowieści, a podaje konkrety. Opowieść Huttona jest jak rozpoczynająca swą jazdę lokomotywa, najpierw powoli, nic się nie dzieje, a potem rozpędza się coraz bardziej, by zatrzymać się i dać nam do zrozumienia jak dobra była to podróż. Podróż po historii czworga ludzi, którzy weszli w dziwny układ w pewnym momencie swojego życia. I z którego nie było już odwrotu. 

Po przeczytaniu powieści Johna Huttona, czytelnik zostaje jeszcze długo z pytaniami typu: I co dalej? Czy prawda będzie ukazana tak jak należy? Czy wszystko wróci na swoją półkę? Pozostaje tak wiele pytań, a tak ważnych, ale nie potrzebujących dalszego komentowania przez autora, bo czytelnik może sobie dopowiedzieć sam. 

Książkę polecam!!!!

Tytuł: Herriott Street 29

Autor: John Hutton

Tłumaczenie: Aleksandra Ambros

Wydawnictwo: Literackie

Miejsce i rok wydania: Kraków, 1988

Ilość stron: 352

Okładka: miękka

"Komunizm po polsku" - Nikołaj Iwanow

Książka napisana przez rosyjskiego historyka pracującego i mieszkającego od lat w Polsce. Związany m.in. z Uniwersytetem Opolskim oraz z Uniwersytetem Warszawskim. W swojej książce prezentuje przez pryzmat Kremlu genezę komunizmu w Polsce, którego proces zaczął się mniej więcej w roku 1943, kiedy już wiadomo, że hitlerowskie Niemcy tracą na sile, szczególnie po Bitwie Stalingradzkiej. Wtedy to Józef Stalin dostrzegł szansę na przejęcie wpływów w Polsce. 

Książka przedstawia starania Józefa Stalina o to by Polska trafiła w jego strefę wpływów, szczególnie widać to na konferencjach Wielkiej Trójki, czyli USA, Wielkiej Brytanii i ZSRR. To właśnie na nich przywódca ZSRR powoli przekonuje swoich sojuszników do swoich racji, a z każdym kolejnym spotkaniem zdobywa coraz większą przychylność swoich sojuszników. Poza oficjalnymi spotkaniami Stalin uruchamia wiele innych sposobów na "przywłaszczenie" Polski dla siebie. Agenci wywiadu, NKWD, ludzie od propagandy i inni zaczynają ciężkie boje o to  by wesprzeć plany przywódcy ZSRR. Autor wymienia i innych ludzi, którzy dążą do tego by Józef Stalin miał wielkie wpływy na terenie Europy Środkowowschodniej. Do tej grupy można zaliczyć oczywiście polskich komunistów, którzy z wielką chęcią widzieliby Polskę pod rządami Radzieckiej Rosji i jej przywódcy. Opisana jest też społeczność Żydowska, która po doświadczeniach II wojny światowej próbuje na nowa znaleźć się w powojennej rzeczywistości na terenach polskich. Autor ukazuje również bezsilność polskiej władzy, szczególnie Rządu w Londynie i jego prób negocjacji z Aliantami. Widać to szczególnie na rozmowach Stanisława Mikołajczyka (który łudzi się, że wszystko można uzyskać drogą dyplomacji) z Józefem Stalinem. Ukazane są również pierwsze lata po drugiej wojnie światowej, gdzie władza komunistyczna za wszelką cenę próbuje zdominować życie polityczne, gospodarcze i społeczne Polski. Ludzie ZSRR nie cofnęli się przed niczym by przeważyć szalę zwycięstwa na swoja korzyść poprzez fałszowanie wyborów w 1947 r., procesy pokazowe ludzi władz polskich i żołnierzy Armii Krajowej, którzy często byli oskarżani o współpracę z hitlerowcami, itp. 

Książka Nikołaja Iwanowa utrwala wiedzę na temat procesu komunizacji Polski, poprzez nowe twierdzenia i tezy, których jest jednak mało. Opisane wydarzenia często są ułożone niechronologicznie przez co można mieć wrażenie, że czyta się wciąż to samo. Z jednej strony przypomnienie niektórych faktów jest dobrą podwaliną do kolejnych nowych informacji, jednak wciąż powtarzane, nawet jeśli są ujęte w inny sposób, powodują, że czasami książka jest nudna. Dopiero w drugiej części, kiedy to autor omawia już czas po wielkiej wojnie, mamy czytelnicze ożywienie, ponieważ nie ma już takich powtórzeń, a częściej są nowe informacje bez zbędnych wiadomości o tym co było wcześniej. Aczkolwiek nie są to jakieś nowe fakty, o których wcześniej czytelnik by nie wiedział. Książka Nikołaja Iwanowa ukazuje przede wszystkim jak wiele wysiłku i starań włożył Józef Stalin w to, by Polska była pod wpływem ZSRR i komunistów, gdzie życie ludzkie nie liczyło się gdy w grę wchodziły władza i polityka. Autor książki w sumie niczym nie zaskakuje w swojej książce jednak informacje i fakty zawarte w niej są w sposób przystępny, co sprawia, że chce się czytać dalej. Można tu znaleźć wiele zdjęć osób związanych z ZSRR i komunizmem w Polsce jak i Polaków walczących przeciwko wpływom radzieckim w czasie II wojny światowej i w pierwszych latach powojennych.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości WYDAWNICTWA LITERACKIEGO 

Autor: Nikołaj Iwanow
Tytuł: Komunizm po polsku
Wydawnictwo: Literackie
Miejsce i rok wydania: Kraków, 2017
Ilość stron: 464
Okładka: twarda
Wydanie: pierwsze

"Powrót do Ferrinu" - Katarzyna Michalak

Czytając pierwszą część tomu Kronik Ferrinu nie byłam wystarczająco pozytywnie nastawiona do kontynuowania dalszych tomów traktujących o losach Anaeli i świata Ferrinu. Jednak postanowiłam zapoznać się z dalszymi jej losami i zobaczyć czy jednak moje zdanie się zmieni. 

Anaela ponownie wraca do świata Ferrinu gdzie tym razem trafia "na początek"  gry o Ferrin -  o jej przyszłość, która tak bardzo się zmieni od tej, którą znamy z pierwszego tomu. Główna bohaterka na nowo musi zmierzyć się z tymi samymi wrogami, zjednać sobie przychylność tych osób, na których jej zależy, oraz na nowo przeciwstawić się zarówno wrogowi jak i największej miłości w jednej osobie, czyli Sellinarisowi. By tego dokonać musi stać się silna oraz poskromić swoje uczucia.

Książka Katarzyny Michalak "Powrót do Ferrinu" jest książką gdzie nie ma miejsca na prawdziwe uczucia i bohaterowie muszą zmagać się z dużą ilością problemów, które sprawiają, iż albo działają i próbują przetrwać, albo dają się pokonać i poddać. Główna bohaterka, mimo wielu chwil zwątpienia, działa i stara się jak może. Lecz czytając o jej przygodach i zmaganiach się z okrutnym losem, ma się wrażenie że wszystko, co robi jest tak infantylne i głupawe, iż ma się wrażenie, że czyta się powieść, której brakuje... No właśnie trochę aż szkoda, że tak wyszło, ale jednak pomijając te trudności, to trzeba przyznać, że książkę czyta się szybko i aż człowiek szczęśliwy, że to już koniec. Bo udało mi się przebrnąć przez całą powieść i śmiem twierdzić niestety, że spróbuję poznać dalsze losy bohaterki, nawet z największymi niedorzecznościami jakie tkwią w całym zarysie fabuły. 

Książki zarówno ani nie polecam, ani w żaden sposób polecam. Każdy jak chce może przeczytać, lecz teraz lepiej rozumiem, dlaczego ta seria cieszy się taką słabą popularnością w bibliotece w mojej miejscowości.

Tytuł: Powrót do Ferrinu

Seria: Kroniki Ferrinu, tom 2

Autor: Katarzyna Michalak

Wydawnictwo: Literackie

Miejsce i rok wydania: Kraków, 2014

Ilość stron: 468

Okładka: miękka

"Gra o Ferrin. Kroniki Ferrinu - Tom I" - Katarzyna Michalak

Katarzyna Michalak to autorka, która kojarzy mi się przede wszystkim z literaturą obyczajową, wręcz typowo kobiecą. Dlatego też z chęcią zabrałam się za czytanie innego gatunku, do którego sięgnęła polska pisarka, a tym gatunkiem jest fantastyka.

Karolina,  lekarka pogotowia, jedzie ratować młodą samobójczynię. Nie przypuszcza, że za chwilę straci wszystkie bliskie osoby i cały jej świat legnie w gruzach. Nie mogąc się z tym pogodzić postanawia uciec do Ferrinu – magicznego świata, który znała z opowieści z dzieciństwa.  Wpada jednak w sam środek krwawej wojny. Karolina, która w Ferrinie zmienia się w Anaelę dell'Iderei, Gwiazdę Ferrinu, Pierwszą z Przepowiedni, staje się zakładnikiem sił dobra i zła. Kto stoi za Wielką Wojną, kto jest sojusznikiem, a kto wrogiem? Prawda, którą dziewczyna powoli odkrywa, mrozi krew w żyłach. Przepowiednia jest prawdziwa, ale jej wypełnienie będzie kosztować Anaelę więcej niż może ona dać. Anaela pozna niszcząca silę uczuć i stanie przed najtrudniejszym wyborem: jak kochać kogoś, kogo się nienawidzi;  jak rozróżnić przyjaciela od śmiertelnego wroga … ***

"Gra o Ferrin" jest debiutancką powieścią pisarki Katarzyny Michalak i chociaż moja przygoda z książkami tejże osoby trwa już kilka lat, to dopiero niedawno mogłam przeczytać jej pierwszą książkę. I chociaż wiedziałam, że tematycznie odbiega od tego co do tej pory napisała Katarzyna Michalak, z ciekawością zabrałam się za czytanie "Gry o Ferrin". Po przeczytaniu tejże lektury miałam i mam do tej pory mieszane uczucia. Z jednej strony muszę przyznać, że pomysł na fabułę był ciekawy i wiele wątków tych fantastycznych mi się podobała, aczkolwiek samo wykonanie daje wiele do myślenia. Oczywiście można było się spodziewać, że obok wątków fantastycznych, głównym wątkiem będzie miłość i wszystko to, co z nią związane, jednakże uważam że popsuł on wszystko. Niepotrzebnie stał się wątkiem przewodnim, a po drugie: autorka słabo odnajduje się w gatunku fantasy. Niby pomysł na fabułę jest ciekawy jednak brak w nim pewnej siły, rozpędu, która by tą akcję poprowadził. Również bohaterowie wydają się mdli i mało atrakcyjni literacko, zaś główna bohaterka jakby do końca nie wiedziała, dlaczego jest umieszczona w tejże książce, nie mówiąc już o umieszczeniu jej w innym wymiarze. Nie mam tu jakiejś ulubionej postaci, może poza jednorożcem Sarisem, który ze wszystkich występujących postaci, najbardziej da się lubić. 

Książkę co prawda przeczytałam do końca, jednak dzięki temu, że pisarka całkiem nieźle napisała ją stylistycznie i językowo, co sprawia, że powieść jest pod względem technicznym dobra. Niestety autorka nie potrafiła odnaleźć się w gatunku fantasy, co sprawia, że w pewnym momencie czytelnik męczy się podczas czytania jak również ma wrażenie, że w pewnym momencie zgubił sens i logikę jako całość. Jednak udało mi się wytrwać do końca i wiem, że mimo licznych wad tej książki, to przeczytam dalsze części, by dowiedzieć jak to wszystko się zakończy. Jak również dlatego, by przekonać się czy autorka potrafiła coś poprawić w fabule. 

Powieść przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Literackiego.

***  - opis Wydawnictwo Literackie

Tytuł: Gra o Ferrin. 

Seria: Kroniki Ferriny, tom I

Autorka: Katarzyna Michalak

Wydawnictwo: Literackie

Miejsce i rok wydania: Kraków, 2013

Ilość stron: 460

Okładka: miękka

Wydanie: pierwsze

"Nie oddam dzieci" - Katarzyna Michalak

Katarzyna Michalak jest obecnie jedną z najpopularniejszych i najpoczytniejszych autorek w Polsce, co z resztą widać na moim blogu. Autorka znajduje się niemal w każdym gatunku, chociaż efekty nie zawsze są najlepsze. Książkę, którą pragnę dziś przedstawić jest książką, która odbiega od tych, którymi do tej pory nas przyzwyczaiła pisarka. Ponieważ tym razem jest to powieść, która kończy się co prawda pozytywnie, jednak przez większość przewija się wątek niemal dramatyczny.

Oto pewnego dnia, w jednej chwili ginie w wyniku wypadku samochodowego, kobieta oraz jej najmłodszy synek, który akurat tego dnia obchodzi urodziny. Zrozpaczony ojciec i mąż w ułamku sekundy traci to co najważniejsze - żonę, która jest dla niego podporą, oraz ukochany syn. Michał Sokołowski nie potrafi pogodzić się z utratą bliskich i popada w coraz większą depresję, nie przejmując się pozostałą trójką dzieci, szczególnie uratowanym z wypadku Stasiem, będący wtedy jeszcze w brzuchu swojej mamy - Marty. Jednak coraz większe problemy z prowadzeniem domu i opieką na dziećmi przyczyniają się do tego, że jego rodzina, przyjaciele oraz koledzy z pracy oddalają się od niego i zamiast mu pomóc, najchętniej by mu "dokopali" bardziej. Szczególnie rodzina jego zmarłej żony - ponieważ pragną odebrać mu prawo do opieki nad dziećmi. Czy uda mu się odzyskać dzieci, zdrowie oraz pracę? Przekonajcie się. A czy warto? Zaraz się okaże...

Pisarka Katarzyna Michalak przyzwyczaiła swoich czytelników do książek, które miały pewien schemat, a głównym wątkiem była miłość, która często odnajdywała się w trudach, ale przez jej większą część przewijał się wątek mniej lub bardziej pozytywny. I oczywiście wszystko kończyło się Happy Endem. W książce "Nie oddam dzieci" nie jest tak łatwo ocenić czy zakończenie będzie takie jak oczekujemy, ponieważ przez większą część powieści czytamy o cierpieniu, o walce z bólem po utracie ukochanych osób, oraz z utratą tego wszystkiego, co nam powinno pomóc w powrocie do zdrowia lub powolnego powrotu do w miarę normalnego życia, czyli utrata pracy, szacunku, wsparcia rodziny czy przyjaciół i kolegów z pracy. I czytając coraz dalej odnosimy wrażenie, że takie zdarzenia i zachowania często możemy odnaleźć w rzeczywistym świecie, a tu w książce mamy podane literackim językiem, może trochę nadzbyt dramatycznie, lecz nigdy nie wiemy czy tak nie jest wokół nas. 

Co prawda w tejże książce autorka niczym nowym nie zaskakuje, lecz muszę przyznać, że od początku do końca ocierałam łzy, które trudno było hamować. Aczkolwiek nie jest to utwór wybitny i dobry, ale ma w sobie to coś, co nie pozwala go pozostawić w kącie na zawsze, po przeczytaniu kilku stron. Do największych minusów książki można zaliczyć, iż dopiero walka ojca o dzieci zaczyna się niemal na samym końcu, a autorka występuje często - niepotrzebnie - jako osoba moralizująca. Jest to jednak powieść pełna wzruszeń i emocji, a po przeczytaniu ostatniej strony na długo pozostaje w nas i w naszych sercach.

Książkę polecam przede wszystkim fanom twórczości Katarzyny Michalak, ale również tym, którzy pragną zapoznać się z jej twórczością.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Literackiego


Tytuł: Nie oddam dzieci
Autor: Katarzyna Michalak
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
Miejsce i rok wydania: Kraków, 2015
Ilość stron: 256
Okładka: twarda

"W imię miłości" - Konkurs z Wydawnictwem Literackim

Tak jak obiecałam w niedzielę, dziś ogłaszam konkurs, w którym do wygrania jest książka Katarzyny Michalak "W imię miłości".

Aby wziąć udział w konkursie, należy odpowiedzieć na poniżej zadane pytanie:


Czy człowiek/świat mógłby istnieć bez miłości?

(Odpowiedź uzasadnij w kilku słowach) 


Odpowiedzi proszę udzielać w komentarzu pod postem.

Konkurs trwa do 21.09.2013 roku, do północy. Spośród poprawnych odpowiedzi zostanie wyłoniony jeden zwycięzca.

REGULAMIN:

* Organizatorem konkursu jestem Ja, czyli prowadząca blog Świat Widziany Książkami;

* Sponsorem nagrody jest Wydawnictwo Literackie;

* Konkurs trwa od 11 września 2013 roku do 21 września 2013 roku, do północy;

*Aby wziąć udział w konkursie należy spełnić następujące warunki:

- odpowiedzieć na pytanie konkursowe - każda osoba może udzielić tylko jednej odpowiedzi;

- odpowiedzi należy udzielać w komentarzu pod postem;

- wraz z odpowiedzią uczestnik pisze swoje imię oraz pozostawia swój adres e-mail;

- zamieszkiwać teren Polski;

* Będzie mi miło jak informację o konkursie umieścicie na swoim blogu - nie jest to warunek konieczny;

*Spośród poprawnych odpowiedzi zostanie wylosowany jeden zwycięzca, a wyboru dokonam Ja, czyli prowadząca bloga Świat Widziany Książkami;

* Wynik konkursu zostanie ogłoszony w ciągu dwóch dni od zakończenia konkursu;

* Zwycięzca ma trzy dni na przesłanie adresu do wysyłki na mój adres e-mail: sayuri.i.blog@wp.pl,

* Nagroda zostanie wysłana na koszt organizatora i nie podlega wymianie na ekwiwalent pieniężny.  

Sponsor nagrody:

Jeśli będziecie mieć jakieś pytania piszcie na mój e-mail: sayuri.i.blog@wp.pl 

Zapraszam do zabawy. 

Kolejna porcja informacji....

Niestety od dłuższego czasu byłam zajęta swoimi sprawami, co sprawiło, że nie udało mi się jednak zorganizować spotkania blogerów oraz nie udało mi się umieszczać na bieżąco recenzji książek, które przez ostatni miesiąc udało mi się przeczytać. Co prawda, z powodu braku czasu, starałam się wybierać takie lektury, które szybko się czyta i może nie są ambitne, ale przynajmniej udało mi się w przeciągu kilku tygodni przeczytać trzy książki, które mam nadzieję uda mi się zrecenzować w ciągu tego tygodnia. Mam również nadzieję, że pierwsza recenzja pojawi się już dziś.

A które książki zostaną zrecenzowane w ciągu tego tygodnia? Już piszę:

1. Sylvia Day - "Płomień Crossa"

2. A.J. Gabryel - "Facet na telefon 2. Grzesznik."

3. Sylvia Day - "Wyznanie Crossa"

Jeśli więc jesteście ciekawi recenzji owych książek, wyczekujcie ich w najbliższym tygodniu:)

Ale to nie jedyna informacja, którą chcę się z Wami podzielić. Już jutro ogłoszę konkurs, który organizuję wraz z Wydawnictwem Literackim. Do wygrania jest jeden egzemplarz książki Katarzyny Michalak "W imię miłości". Już dziś zapraszam Was wszystkich do wzięcia udziału w tym konkursie:)

Jest jeszcze jedna informacja, z którą chcę się z Wami podzielić. Do 30 września chcę zlikwidować stronę http://swiatwidzianyksiazkami.blog.pl/, z którą miałam prawie roczną przygodę i to tam umieszczałam swoje recenzje, nim ponownie powróciłam na łono blogspota. Dlatego zapraszam Was do czytania oraz komentowania moich recenzji na tę obecną stronę tu na blogspocie:  http://swiatwidzianyksiazkami.blogspot.com. Dlatego na tamtej stronie nie będą już pojawiały się skróty z recenzji, które piszę na tej stronie.

Zapraszam do czytania najbliższych recenzji oraz do wzięcia udziału w konkursie, który zostanie ogłoszony jutro. 

 

"Jak wychować szczęśliwe dziecko?" - John Medina

    „Każdy z nas – rodziców, opiekunów, dziadków – pragnie, aby nasze dzieci były mądrymi, dobrymi i szczęśliwymi ludźmi.

    John Medina, naukowiec,a prywatnie tato dwóch synów, od wielu lat badający wpływ rozmaitych  czynników na rozwój mózgu, w niezwykle przystępny sposób opowiada o rozwoju małego człowieka od pierwszych chwil jago życia w brzuchu mamy.

    Przekonuje, że wystarczy przestrzegać prostych, choć czasem może zaskakujących reguł, aby wychowanie dziecka stało się niezapomnianą przygodą.

    Udowodniła, że frustracja młodych (często niewyspanych) rodziców nie jest niczym niezwykłym, a na wychowanie dzieci nie jest za późno, nawet gdy jest się rodzicem nastolatka. A więc – do (najlepszego w naszym życiu) dzieła!”*

Jako studentka pedagogiki oraz jako kobieta, która kiedyś w przyszłości może być mamą (ale raczej w bardzo dalekiej przyszłości) uznałam, że zapoznanie się z tą książką jest konieczne, aby móc w przyszłości dobrze wychować dziecko czy dzieci. Również dlatego, aby poszerzyć swoją wiedzę zdobytą na studiach. Niestety ta książka mnie rozczarowała. Dlaczego?

Oczywiście autor (jest biologiem molekularnym) ma dużą wiedzę na temat rozwoju dziecka i zręcznie tę wiedzę przekazuje w swojej książce. Oczywiście podaje przykłady za pomocą m.in. scenek oraz poprzez swoje doświadczenia ze swoimi dziećmi. Również jest wiele ciekawostek, tak iż czytelnik nie może czuć się rozczarowany brakiem jakichś wiadomości czy owych ciekawostek. Ale jest coś w tej książce, co powoduje już po kilku stronach znużenie. A co to takiego? To zbyt dużo tekstu, słowa, wiedzy na temat poruszany w książce. 

Oczywiście wiedza w tym temacie jest niezwykle potrzebna i bez podstawowej wiedzy, osoba zapoznająca się z tym tematem dobrze nie przyswoi podawanych ciekawostek czy przykładów. Ale… No właśnie – ale! Chociaż nie można oczekiwać od naukowca (biologa), aby podszedł do tematu z punktu widzenia pedagoga, ale oczekiwałam od tej książce dużo arkuszy czy rysunków z przykładami oraz z zadaniami do samodzielnego rozwiązywania problemu. 

I tak z ciekawie zapowiadającej się książki – jest dużo, dużo wiedzy, podpartymi co prawda przykładami i opisami, jak również scenkami, ale niestety powiewa nudą. 

Czy mimo wszystko polecam ową książkę? Na pewno dla przyszłych mam, które niestety nie wiele wiedzą na temat rozwoju dziecka w czasie ciąży, na pewno owa książka będzie pomocna, jak również dla przyszłych matek, które baaardzo się nudzą w czasie ciąży:) 

Ale raczej bym omijała tę książkę.

* Opis z okładki

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Literackiego.

    

Tytuł: Jak wychować szczęśliwe dziecko?

Autor: John Medina

Wydawnictwo:  Wydawnictwo Literackie
Miejsce i data wydania: Kraków, 2012
Ilość stron: 364
Wydanie: IOprawa: broszurowa 

"Lato w Jagódce" - Katarzyna Michalak

   

I udało mi się w końcu po „Roku w Poziomce”, przeczytać kolejną powieść Katarzyny Michalak - „Lato w Jagódce”. 

    „Lato w Jagódce” można porównać do baśni o „Brzydkim Kaczątku”, gdzie brzydka, utykająca na jedną nogę i o wzroku krótkim dziewczyna przemienia się w piękną, wspaniałą kobietę, która zyskuje po wielu wysiłkach urodę, ale co najważniejsze ukochanego mężczyznę oraz przecudowny dom. 

    I jak to w baśniach bywa – Gabriela to typowe Brzydkie kaczątko, podrzucone pod mieszkanie Stefanii Szczęśliwej, która stara się wychować swą podopieczną na dobrego człowieka. Pomimo braku urody, poważnej wady wzroku i problemami z nogami, Gabrysia wyrosła na wartościowego człowieka, a że urody brak? To już inna sprawa. Życie Brzydkiego Kaczątka zmienia się jednak w ciągu kliku dni – w nowej pracy poznaje Pawła (tajemniczy gość, z tajemniczą przeszłością i wiecznie pilnującą go matką, która jest jego kuratorem). Pod wpływem wróżki wyjeżdża do Radomia, gdzie na ulicy zgarniają ją organizatorzy i dziennikarze programu „Queen of Beauty”, polegający na przemianie brzydkich dziewcząt w piękności. Dzięki temu konkursowi przeistoczy się – może nie w piękność, ale na pewno w ładną dziewczynę. Ale zmieni się też w pewną siebie dziewczynę. Po drodze dziewczyna pozna swoją siostrę bliźniaczkę – prawniczkę, dzięki której wiele zyska, odzyska, uzyska….., itp. A co takiego jej się uda odzyskać, zyskać, uzyskać…..? To już trzeba samemu przeczytać.

   A czy warto? „Lato w Jagódce” to typowa baśń romantyczna, a brzydziej pisząc „telenowela dla romantyków”, która nie wszystkim czytelnikom może się spodobać, w szczególności męskim czytelnikom (chyba, że są wśród czytelników płci męskiej, również romantycy, aż do bólu). Ja ową książkę przeczytałam jednym tchem, nie mogąc się doczekać szczęśliwego zakończenia przez duże S. Bo czy w tego typu książkach mogą być złe? Raczej nie. Tym bardziej, że autorka umiejętnie żongluje wątkami oraz humorem. A książkę polecam głównie romantykom, ale i nie tylko, bo podobno faceci również czytają tego typu książki, chociaż boją się przyznać. POLECAM!

Tytuł: Lato w Jagódce

Autor: Katarzyna Michalak

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie

Miejsce i data wydania: Kraków, 2011

Wydanie: I

Ilość stron:  284

"Rewolucja na talerzu" - Agata Ziemnicka, Olga Kwiecińska-Kaplińska

    Tym razem zamiast programu telewizyjnego prowadzonego przez Agatę Ziemnicką i Olgę Kwiecińską – Kaplińską, panie prezentują przepisy w książce pod tym samym tytułem. Zarówno jak i w programie tv, tak i w książce Autorki prezentują przepisy, które są smaczne, zdrowe, których nie należy sobie odmawiać, a przy tym schudniemy.

    W książce tej poza przepisami znajdziemy również informacje o podstawowych składnikach naszego jedzenia, czyli o  warzywach, owocach czy mięsach, których trzeba unikać oraz, których powinniśmy więcej spożywać, oraz o ich zaletach i wadach. Znajdziemy również porady ile powinniśmy jeść posiłków dziennie i jak jeść aby nie czuć się głodnym 10 minut po posiłku. Ale to nie wszystko – dzięki autorkom dowiadujemy się, jak rozpoznawać w sklepie produkt świeży oraz jak przechowywać go w szafce czy lodówce, oraz ile czasu może być właśnie przechowywany w szafce czy w lodówce.

    Po przeczytaniu przepisów byłam niektórymi przepisami „przerażona”, że dzięki nim schudnę, bo nie ma co ukrywać, niestety lubię fast foody oraz coś słodkiego i byłam mile zaskoczona, że dzięki odpowiednio dobranym składnikom można schudnąć, po takiej potrawie jak spaghetti czy pizza. I pomimo że niektóre dania wydawały się „trudne” do zrobienia (ponieważ większość jest czasochłonna oraz są składniki, których często nie stosowałam podczas gotowania) postanowiłam spróbować i co  niektóre dania zrobić z tej książki. Oczywiście pierwsza jaka była potrawa? Niestety pizza! Nic na to nie poradzę. Razem z siostrą ostro zabrałyśmy się do pracy! Na szczęście nic nie musiałyśmy zmieniać składników, ponieważ łatwo dostać to wszystko w sklepach, nawet w tak małej miejscowości, w której mieszkam. A jaki był efekt naszej ciężkiej pracy? Pizza była rewelacyjna a i nie czułam się „ciężka” po zjedzeniu dwóch kawałków. Nie tylko ja tak miałam, ale i inni domownicy.

 

    Oczywiście niektóre potrawy czekają na swoją kolej do zrobienia, ale niektóre chyba nigdy nie zostaną zrobione. A dlaczego? Ponieważ trzeba naprawdę dobrze gotować, a przede wszystkim lubić gotować, co niestety u mnie jest  przeciwieństwo tego drugiego, czyli nielubienie gotowania, ale może kiedyś się to zmieni mi. Ale czy mimo wszystko książkę polecam? Oczywiście, że tak, ponieważ jest tu wiele cennych rad, które zaczęłam stosować, co prawda powoli, ale mam nadzieję, że zbliżająca się wiosna jeszcze bardziej zmobilizuje mnie do sięgania porad zawartych w tej książce. Tym bardziej, że wszystko opisane jest  prostym, ciekawym językiem. POLECAM!

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Literackiego

Tytuł: „Rewolucja na talerzu”

Autorzy: Agata Ziemnicka, Olga Kwiecińska – Kaplińska

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie

Miejsce i data wydania: Kraków, marzec 2012

Ilość stron: 184

Format:  145×205 mm

"Dlaczego ziewanie jest zaraźliwe?" - Francesca Gould

   

Jesteś ciekawy/-a dlaczego ziewanie jest zaraźliwe? Albo gdzie szybciej się zarazisz: w publicznej toalecie czy siedząc przed komputerem? Lub dowiedzieć się, co mieszka w naszej skórze? A może chcesz się dowiedzieć czy kremy nawilżające naprawdę działają? Czy uważasz, że paznokcie mogą odpaść? Czy wiesz czego brakuje słynnej Monie Lisie na słynnym obrazie Leonarda da Vinci? Chciałabyś się dowiedzieć, którą depilację wybrać: brazylijską czy może hollywoodzką? Czy pijawki nadal są używane w medycynie? A może chcesz się dowiedzieć jak leczyć kaca po imprezie mocno zakrapianej? Czy ciekawiło cię po co w uszach nam wosk?

    

   Na te i inne pytanie odpowiedzi znajdziesz w książce Francesci Gould – „Dlaczego ziewanie jest zaraźliwe?”. W książce tej znajdziesz ciekawostki w dziewięciu podrozdzialikach:

a. Naskórkowe zoo;

b. Kudłate fantazje;

c.Krwiste przystawki;

d. Skatologia stosowana;

e. konstrukcja szkieletowa;

f. Piękny umysł;

g. Wrażenia wzrokowe;

h. Laryngologiczne sensacje;

i. Miłosne arkana.

    We wszystkich tych rozdzialikach znajdziesz bardzo ciekawe pytania, na które już wcześniej znałam odpowiedź, a niektóre informacje są dla mnie całkiem nowe. 

    A moje wrażenia z czytania książki? Jak najbardziej pozytywne. Jak już wspomniałam powyżej z tej książki można dowiedzieć się wielu ciekawostek na temat naszego organizmu, ale i innych zwierząt. Ale są też informacje, o których wcześniej wiedziałam. Niektóre informacje sprawiły, że chciałam poszerzyć swoją wiedzę na temat danego zjawiska, ale też takie, które mnie w ogóle nie zainteresowały, czytając je obojętnie. 

    Książka napisana jest przez autorkę przystępnym i ciekawym językiem, tak iż z łatwością można przyswoić informacje zdobyte podczas czytania tej lektury. Niektóre pytania i odpowiedzi są bardzo fajne, śmieszne tak iż czasami trudno wrócić do czytania pozostałych informacji, gdy próbujesz powstrzymać śmiech po przeczytaniu poprzedniej ciekawostki. Ale śmiech, jak czytamy w książce, jest zdrowy, więc wskazany podczas czytania tej książki. 

    Więc pozostaje tylko jedno pytanie. Czy warto polecić tę książkę? Moim zdaniem? Jak najbardziej – jeśli chcesz uzyskać odpowiedź na pytania zawarte powyżej tego posta, ale również na inne. Książka ma w sobie mnóstwo pozytywnej energii, którą czujemy podczas czytania, więc nie unikaj tej książki i zabierz się za jej czytanie. POLECAM!

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Literackiego 

Tytuł: Dlaczego ziewanie jest zaraźliwe?

Autor: Francesca Gould

Wydawnictwo:  Wydawnictwo Literackie

Miejsce i data wydania: Kraków, 2012

Format: 123×197 mm

Ilość stron: 264